Peire d’Alvernhe

De Dieu non puesc pauc ben parlar

ni mot no·us en sai yssernir,

quar gran res restari’a dir

e·l paucs es pus que non apar;

mas pus ylh m’abriv’en valor

al belh sen si cum parier, 

ben tanh dir a dreg per s’amor

so qu’al sieu poble a mestier.

Don dic cossi deu esguarar

quals es ni que deu devenir,

e s’om so metia en cossir

ia res no·s deuria prezar;

mas l’uelh belh tenon tenebror

e l’esguart gloton desirier,

e·l cors, cossenten la folhor,

guida l’arm’a mal destorbier.

De que·m puesc pro meravillar

cum per se non pren hom albir,

que, quan que·l tric, l’er a murir

e pel pas ansessor passar;

et en tan estranha flairor

revertis, qui pus bobansier,

qu’als auzens hi a gran feror:

mas huey oblidon aquo d’ier.

Mout es grieu e fort et amar

als trespassans de desgiquir

d’aysso de que·s degran aizir

ans que·ns sobrevengues afar;

qu’ieu sai que, tart si contra·l cor,

no·s cobri hom ben de l’arquier,

que del colp sentra la viguor,

quar trop val guarda de premier.

Per qu’es fort grieu a castiar

qui trop ama son dan chauzir;

mas qui·s volgues tant enantir

vas ben cum contra mal obrar,

ia non perdera·l regn’aussor

pel ioy d’aquest mon messongier,

qu’a la carn caitiv’a sabor,

don l’os perpren gran encombrier.

E que·us puesc per melhor comtar

d’ome, si·l vei ben resplandir

de ren qu’el segl’ay’a formir,

mas ab Dieu no·s sap acordar,

e tot l’als es dezanador

e desrefugen e corsier,

per qu’om ren a son creator,

pus mor, dels faitz respos entier?

E pus Dieus nos denha donar

vezer, entendre et auzir

e sen e saber e sentir

e tanta riqueza uzar,

be·ns degr’esser sovenidor

quar qui ten fieu d’autruy terrier,

del pus ric e del frug melhor

es escas al don a ssobrier.

Per qu’er escur so qu’er es clar 

lai on Dieus mostrara·l martir

qu’Elh sostenc per nos a guerir,

on nos sera totz a tremblar

lo iorn del iutjamen maior,

on non aura ren d’ufanier,

qu’ab gran gaug et ab gran dolor

a devezir adui semdier.

A, quo·s pot pauc quascus fiar

en quan say laissa al transir,

s’ilh eys no ss’o sap devezir

tan gen que·s puesca profichar!

E tan breu vid’an li pluzor,

vilan, roberc e cavalier,

e tan tost torn en amargor

lo ioys d’aquest segle leugier.

Mas Dieus per sa granda doussor

nos don que siam sey obrier,

qu’El nos cuelha en resplandor

on li sieu sanh son eretier.